| Afbeelding/foto |
 |
|
21-11-2007 - Imagine
Wat ooit alleen de titel was van een nummer van John Lennon, is door de jaren heen verworden tot mijn levensmotto. Het woord Imagine betekent drie verschillende dingen voor me.
De eerste is imagine in de betekenis van creatief en open denken, ik ben ervan overtuigd dat je door creatief te denken een stuk verder komt in het leven.
Het tweede is het besef dat je zelf altijd het verschil kan maken in situates waarvan je denkt dat ze moeten veranderen, oftewel: There are people who see what happens and ask themselves why, there are also people who see what could happen and ask themselves why not....
De derde betekenis is de meest letterlijke: Stel je voor.
Stel je voor dat Lennon niet was vermoord, dan was ik nooit naar New York gegaan. Stel je voor dat ik op mijn 17e wel de kans had gepakt om volledig gesubsidieerd een jaar high school in Amerika was gaan doen, dan was ik niet dat jaar naar de NHTV gegaan en had ik niet Jeroen, mijn beste vriend, en Melissa, mijn eerste vriendin leren kennen. Kortom, het besef dat iets slechts iets goeds kan voortkomen, en dat iets goeds laten schieten soms nog iets veel mooiers oplevert.
Vandaar dat ik Imagine op mijn rug heb laten vereeuwigen...
Sorry daarvoor pap en mam, maar Imagine maar eens dat ik een zin als levensmotto had gehad
Gepost door: bruske op 21-11-2007 om 23:06
Klik hier om de 3 reactie(s) te bekijken.
|
|
15-10-2007 - hup Afrika!
Het gaat heerlijk met de wereld!
De spotjes waarbij een hongerig negerjongetje met bambi-oogjes je huiskamer in staart, zijn bijna niet meer te zien. Tegenwoordig zijn ze vervangen door spotjes over hondjes in roemenie die in een te klein hokje zitten. Het zal de Partij van de dieren deugd doen dat die hondjes nu ook eens aandacht krijgen, Afrika had de afgelopen twee decennia al het merendeel van de aandacht opgeslokt natuurlijk.
Het gaat niet alleen met de wereld erg goed, maar ook met de goede doelen zelf natuurlijk. Directeuren van de grotere doelen zitten qua salaris op zo’n drie keer modaal, waarschijnlijk omdat ze geen idee hebben waar ze het geld nu aan moeten besteden, nu alle honger weg is en de hele wereld van goed onderwijs en schoon drinkwater kan genieten enzo.
Het werven van donateurs wordt door veel goede doelen uitbesteed. Iedereen kent wel de overenthousiaste aanklampertjes die je rustig dagje winkelen in de stad zo ruw verstoren. Met een verhaaltje waar je zelf bijna niet tussenkomt willen ze je zover krijgen dat je donateur wordt voor een jaartje ofzo. Wat ze er niet bij vertellen is dat ze dat werk niet op vrijwillige basis doen, maar gewoon betaald krijgen. Op provisiebasis natuurlijk ook nog eens, wat hun enthousiasme al behoorlijk verklaart. Boven de wervers staat nog een teamleider die ook een hoger loon krijgt naarmate er donateurs worden binnengehaald. Natuurlijk moet het bedrijf waar de wervers en teamleider voor werken ook nog een leuke winst overhouden aan het werven, en zo mag je dus blij zijn dat als je hebt toegezegd voor een tientje per maand, er de helft uiteindelijk bij het goede doel terecht komt. En dan gaan de kosten die het goede doel maakt er ook nog vanaf natuurlijk. Niet alleen kleine onbekende doelen werken met dit soort constructies, maar ook grote, zeer bekende zoals Unicef en Greenpeace. Het is maar dat U het even weet.
Gelukkig zijn mensen meestal niet zo happerig op wervers, want ze willen hun schuldgevoel natuurlijk wel een beetje leuk af kunnen kopen. Bijvoorbeeld bij de postcodeloterij: goede doelen steunen terwijl je miljonair kan worden. U ziet, het gaat echt heel erg goed met de wereld. Meespelen met de postcodeloterij voor de goede doelen is hetzelfde als de playboy kopen voor de interviews.
Leuk geld weggeven doe je natuurlijk ook niet meteen na een grote aardbeving of overstroming. Nee joh, je wacht natuurlijk een week of twee, ook al zijn de beelden die je via het journaal binnenkrijgt meer dan gruwelijk. Want na een week of twee komt de grote nationale aktie op tv en daar kan je als particulier natuurlijk je geld toezeggen bij een telefoonpanel vol semi-bekende Nederlanders met de kans om ook nog eens in de uitzending te komen. En natuurlijk is het dé uitgelezen mogelijkheid om als bedrijf met een grote gift aan heel Nederland te laten zien hoe goed je wel niet bent voor de wereld, dat is natuurlijk een betere reclame dan dat je bekend moet maken dat je een paar duizend man de ww in moet sturen omdat de winst iets is gedaald door die hoge boetes omdat je het milieu zo had belast.
Maar daarover beginnen zou op zo’n mooie vredelievende avond natuurlijk een domper zijn.
Die avonden moeten toch vooral gaan over de hartverwarmende giften waardoor we weer een paar maandjes zonder schuldgevoel kunnen en het veiligstellen van je eigen goede naam omdat je bij het koffiezetapparaat op je werk nog even tussen neus en lippen door kan laten vallen hoeveel eurootjes je (zogenaamd) hebt gestort.
Maar gelukkig gaat het tegenwoordig erg goed met de wereld…
Gepost door: bruske op 15-10-2007 om 21:27
|
|
11-09-2007 - John F. Kennedy momenten
Volgens mijn moeder weet iedereen die de moord op JFK bewust heeft meegemaakt, nog precies waar hij of zij was op het moment dat ze het bericht hoorden. 'Mijn' generatie heeft ook al enkele van dan soort momenten meegemaakt.
Vorige week was het grote herdenkingsconcert voor Lady Di. Het is dus alweer 10 jaar geleden dat ik dronken op de introductie van mijn HBO-opleidinkje rond liep. Ik weet nog dat het de dag was dat wij vanuit Belgie terug moesten fietsen naar Breda. Dat soort details sla je dan ook blijkbaar automatisch op.
Dat heb ik dan weer niet bij de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh. Ik weet van allebei de gevallen nog wel waar ik me op dat moment bevond, maar verder weet ik geen details meer van de dag zelf. Het enige wat ik weet is dat ik meteen naar mijn ouders heb gebeld om het door te vertellen. En daar ben ik niet de enige in. Net zoals bij de nieuwjaarsnacht meet de KPN enorme pieken in bel- en smsgedrag rondom rampen.
Er is natuurlijk één ramp die er qua impact met kop en schouders bovenuit steekt: 9/11.
Van die dag weet ik nog letterlijk hoe hij is verlopen. Ik liep net vanaf een vriends huis naar de parkeerplaats waar mijn auto stond toen mijn moeder mij belde ( ik ben niet altijd degene die de ramp moet doorgeven). Ze vertelde me dat ze CNN op had staan en dat het WTC in New York in brand stond. Er was een klein vliegtuigje tegenaan gevlogen was toen nog de eerste conclusie. Ik vertelde mijn moeder dat ik het op het radionieuws wel zou horen omdat ik op het punt stond om naar Breda te rijden. Daar zou ik 's avonds naar de cabaretshow van Acda en de Munnik gaan. Het is de meest bizarre autorit uit mijn leven geweest. Natuurlijk was het niet alleen op het nieuws, maar deden alle radioprogramma's live verslag van alle gebeurtenissen die ze zelf ook op TV zagen. Ik hoorde tijdens de rit dat er een tweede toestel in de andere toren was gevlogen en later nog de berichten over het Pentagon. Op de TV-beelden zag het er allemaal al uit als een film, maar zonder beeld wordt het nog veel onwerkelijker. Ik hoorde radio DJ's die compleet van slag af waren.
Toen ik de met de auto bij Jeroen in Breda aan kwam, ben ik zo snel mogelijk naar binnen gegaan en heb mezelf naast Jeroen voor de televisie geplant. We hebben urenlang alleen maar zitten kijken, naar steeds dezelfde beelden die voorbij kwamen en af en toe een nieuw feitje.
We zijn na het eten naar de schouwburg gegaan en daar aangekomen bleek dat de voorstelling (natuurlijk!!) niet door ging. We zijn daarna weer terug naar Jeroen's huisje gegaan en we hebben de TV weer aangezet. Die avond speele PSV uit tegen Nantes. Die wedstrijd ging, schandalig genoeg, wel door. Ik heb er niets van gezien. De steeds weer herhaalde beelden van de impact, het instorten, de verdwaasde mensen etc. bleven boeien.
Raar trouwens dat ik niet weet waar ik was toen ik hoorde van de aanslagen op de metro in Madrid en later in London bedenk ik me nu.
Ik weet wel van elk WK en EK waar ik was toen Oranje uitgeschakeld werd ( op '88 na dan natuurlijk) maar ik weet bijvoorbeeld niet waar ik was toen Juliana, Bernhard of Claus overleden...
Waar ligt dat toch aan dat bij sommige rampen of gebeurtenissen iedereen opslaat waar hij is, en bij andere weer niet?
Probeer je in ieder geval te herinneren waar je was toen je dit las.
Gepost door: bruske op 11-09-2007 om 15:31
Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken.
|
|
31-07-2007 - Stop mij maar in het hokje voor mensen die niet in een hokje willen
Ik ben blij nooit tot een subcultuur behoord te hebben. Ik heb een schitterend diverse vriendengroep waar de enige gezamelijke intresse voetbal is. De kern van onze vriendengroep voetbalt al zo'n 20 jaar samen, toen ze nog te jong waren om ook maar van een subcultuur gehoord te hebben. Het resultaat is een vriendengroep waarvan de intresses, het opleidingsniveau en bijvoorbeeld de kledingkeuze en erg ver uit elkaar liggen. De enige bindende factor is voetbal.
Iedereen wil altijd maar uniek zijn. Niemand wil eigenlijk op elkaar lijken, daarom zijn er de zogenaamde subculturen. Het mooie daarvan is weer dat mensen binnen zo'n subcultuur ook meestal op elkaar lijken. Zo lopen de gothics in het zwart, de rappers met hun broek hun knieën, de yuppen in pak en de kakkers in hun Ralph Lauren polo-'tje met kaki broek.
Mensen voelen zich er veilig en lekker bij om ergens bij te horen. In het groot bijvoorbeeld als land, provincie of stad. Tot op microniveau bij de wijkvereniging, het groepje hangouderen bij de koffie-automaat van de buurtsuper of als nordic walkverenigingslid.
Geloof is ook zo'n voorbeeld van groepsvorming. Voor mij zijn de grote geloven zoals het christendom, de islam, het hindoeisme etc. niets anders dan sektes die het wél gered hebben. Een sekte is namelijk niets anders dan een afwijkende groepering binnen een groter geheel, een bevolkingsgroep zeg maar.
In zo'n groepering is er vaak geen ruimte voor eigen meningen maar alles wordt je voorgekauwd op je bordje gelegd. Deze week kwam er weer een kant en klaar voorbeeld in het nieuws; De EO blijkt in haar uitgezonden documentaires regelmatig stukken te knippen die over de evolutie gaan. Deze zouden niet passen binnen het gedachtegoed van de EO.
Het verbaasd me altijd dat geloven zo bang zijn dat mensen eens een keer een andere mening of leer voor hun ogen krijgen, is dat angst dat ze van hun oorspronkelijke geloof afvallen?
Een kind moet zo vroeg mogelijk voor het geloof gewonnen worden, zo snel mogelijk dopen of een stukkie van de voorhuid af. Zodat ze maar alvast tot het geloof behoren. Zo vroeg mogelijk mee naar de kerk, communie laten doen en volproppen met ideeën zodat het kind zelf niet meer na hoeft te denken.
Als je zo overtuigd bent van het gelijk van jouw geloof, dan moet je er toch ook van overtuigd zijn dat mensen zodra ze zelf hun mening kunnen vormen dan ook wel voor jouw geloof zullen kiezen? De meeste geloven zijn fel tegenstander van klonen, maar op deze manier maken ze toch eigenlijk ook gewoon geestelijke klonen van zichzelf?
laat mensen zelf nadenken, dan kunnen ze daarna nog altijd zelf beslissen bij welke kudde ze zich aansluiten...
Gepost door: bruske op 31-07-2007 om 18:09
|
|
28-05-2007 - nooit vergeten
Studeren heeft mij slechts twee goede dingen gebracht, en een diploma behoort niet tot één van die twee.
De eerste is Jeroen, mijn beste vriend vanaf het begin van de introductie toen we elkaar ontmoet hebben. We waren tijdens onze studie behoorlijk onafscheidelijk, en we werden zelfs huisgenoten. Ontelbaar vaak zijn we dat jaar met z'n tweën naar de kroeg gegaan. Nadat ik terug naar Oss ben verhuisd, is het contact natuurlijk minder frequent geworden, maar nu, na tien jaar hebben we nog steeds zeer regelmatig contact en mag ik hem nog steeds mijn beste vriend noemen.
Het tweede goede wat me is overkomen was mijn allereerste vriendinnetje Melissa, één van de weinige mensen die ik ken die helemaal puur was, altijd zichzelf. Humor en pit in een lief meisje samengepakt. We leerde elkaar kennen doordat we bij elkaar in de klas zaten. We gingen vaak stappen met hetzelfde groepje mensen en daar behoorden we allebei toe. We konden het het hele jaar al erg goed met elkaar vinden, en op een gegeven moment sloeg de vonk over. We waren in Parijs op excursie, en de stad van de liefde had ook zijn uitwerking op ons. Die dagen in Parijs Op dat moment ontstond voor ons allebei de eerste 'serieuze' relatie, die een half jaar duurde. Daarna hadden we nog steeds een goed contact, maar toen we een tijdje daarna weer allbei in onze eigen woonplaatsen gingen wonen verwaterde het snel, zoals dat veel te vaak zo gaat.
Twee jaar geleden kwam ik haar heel toevallig een keertje tegen. Ik was met vrienden een weekendje weg, en toen we op een avond na het stappen de kroeg uitrolde stond ik plots oog in oog met Melissa. Ze zag er nog precies zo uit als ik me haar herinnerde en we praatten even vlug bij. We hadden het er even over hoe onze leventjes in de tussentijd waren verlopen en ze vertelde dat ze ondertussen werkte en samenwoonde. Ze gaf me haar mailadres en telefoonnummer en vroeg me een keertje te bellen om eens goed bij te kletsen. Het is bij één mailtje over en weer gebleven. Niet dat ik niet geïnteresseerd was in haar leven, of omdat ik haar niks te vertellen had, maar puur om de reden dat ik haar liever herinnerde als mijn liever eerste vriendinnetje en niet als de vrouw die nu met iemand anders samenwoont. Geen idee of dat nou kinderachtig, romantisch of dom gedrag is, maar soms voel je gewoon dat je dingen wel of niet moet doen.
Het za nu ook altijd bij die herinnering blijven, want vrijdag kreeg ik via via te horen dat Melissa twee dagen daarvoor aan een hartstilstand was overleden. Slecht 28 jaar is ze geworden.
Die avond ben ik samen met Jeroen naar de avondwake geweest, en merkte ik hoe diep zo'n eerste vriendinnetje in je hart zit. 'De mooiste bloemen worden als eerste geplukt' was een zin die meerdere keren voorbij kwam en mijn gedachte dwaalde af naar tien jaar eerder.
Toen had ik bij de bloemist een kwartier lang naar een bos rozen staan kijken welke nou de mooiste was. Die dag hadden we namelijk een hele maand 'verkering' en ik wilde haar een prachtige roos geven. Die avond had ik geregeld dat Jeroen een paar minuten voordat ik met Melissa zou gaan slapen, op mijn kamer de plusminus 100 waxinelichtjes even aan zou steken. Vijf minuten later heb ik haar op de slaapkamer, volledig omringd door kaarsjes die roos gegeven, de mooiste bloem.
Rust zacht vriendinnetje....
Gepost door: bruske op 28-05-2007 om 01:18
Klik hier om de 4 reactie(s) te bekijken.
|
|
06-03-2007 - de vrouw
Voordat je verder leest wil ik ff kwijt dat ik vrouwen te gek vind....
Maar ze zitten wel raar in elkaar.
Iets simpels als de regels van buitenspel krijgen ze hun hoofd niet in, maar het tot op drie cijfers achter de komma onthouden van alle prijzen van zes verschillende supermarkten kost ze merkwaardig weinig moeite. De gemiddelde vrouw verrijdt dan ook graag een euro aan benzine om ergens tien cent op een pakje boter te besparen.
Vrouwen en coördinatie zijn ook nooit echt de grootste vrienden geweest. Als je naar Zweden op vakantie wilt en zij moet de kaart lezen, kun je maar beter zorgen dat je een routebeschrijving voor Italie in haar handjes drukt als je een beetje in de buurt wil komen.
Het zonder TomTom vinden van elke IKEA in de Benelux is echter geen enkel probleem.
Vrouwen worden ook vaak boos zonder dat duidelijk is waarom. Achteraf blijkt het dan vaak iets te zijn wat je jaren geleden hebt gezegd en ergens in hun olifantengeheugen verborgen lag tot het moment dat ze het genadeloos tegen je kan gebruiken.
Pas werd een vrouw boos op mij omdat ik zei dat vrouwen zo goed kunnen poetsen en strijken. Ik snap echt niet waarom ze boos werd. Ik zeg daarmee toch niet dat ze iets anders niet kan, ik geef gewoon een compliment over iets wat ze goed kan. Mannen en vrouwen kunnen nou eenmaal andere dingen goed.
Mannen zijn bijvoorbeeld weer heel goed in sporten. Vrouwen zijn daar wat minder in, maar gelukkig hebben ze daar wat op gevonden. Ze hebben van elke bestaande sport een slappere versie gemaakt met mindere prestaties en slechtere tijden, en deze vervolgens weer vernoemd naar de originele sport alleen nu met het woordje "vrouwen" ervoor.
Jaja creativiteit kan ze niet ontzegd worden.
Die creativiteit uiten ze ook graag en veel door met de inrichting van het huis te 'spelen'. Elke week moet de bank weer anders staan, elke maand worden de tierelantijntjes die op de vensterbank staan ge-update en elk seizoen heeft natuurlijk zijn eigen kleur kussentjes. Die kleuren heten dan ook plots niet meer groen, geel, rood en blauw, ze spreekt liever in termen van mauve, levend wit en perzik.
En toch blijf ik ze leuk vinden
Gepost door: bruske op 06-03-2007 om 12:10
Klik hier om de 4 reactie(s) te bekijken.
|
|
30-01-2007 - Mensch durf te leven
Er zijn weinig dingen die ik triester vind dan uitgebluste mensen. Mensen die elke week volgens hetzelfde ritme leven, mensen waarmee het altijd " z'n gangetje" gaat, mensen die elke zaterdag hun auto wassen, mensen die stipt om 17.30 eten.. Kortom mensen met dezelfde voorspelbaarheid als ragout en pasteitjes in je kerstpakket.
Leven zonder iets te plannen kan natuurlijk niet, maar je week dichtmetselen met wekelijks terugkerende rituelen lijkt me toch ook niet de bedoeling. De kans dat je door je leven gaat als een soort van boemeltreintje wordt er erg groot door.
Mensen gaan meestal pas dromen en wensen najagen als de factor tijd in beeld komt. Je ziet het vaak bij mensen die ongeneeslijk ziek worden, ze gaan in een groot tempo hun wensen laten uitkomen omdat het besef er komt dat het leven binnenkort afgelopen zal zijn. Het wrange is dat ze zonder die ziekte nooit die zelfde wensen hadden laten uitkomen, maar gewoon op de automatische piloot verder waren gegaan met leven.
Ik heb een paar jaar geleden met mezelf afgesproken om elk jaar minimaal één grote wens in vervulling te laten gaan. Vorig jaar was dat een reis naar New York, dit jaar ga ik parachute springen en als alles meezit ga ik volgend jaar voor een maandje of drie naar Bolivia en Peru om daar als vrijwilliger mee te werken in een weeshuis.
In mijn leven heb ik tot nu toe één keer een droom laten schieten. Ik was 16 en kreeg de kans om volledig gesubsidieers een jaar High school te gaan volgen in Amerika. Ik was via de directeur van mijn middelbare school in contact gekomen met een project van de Rotary Club. Die zonden elk jaar iemand op hun kosten naar Amerika, de enige tegenprestaties waren ter plekke twee lezingen geven, en bij terugkomst hier ook weer twee lezingen. Goeie deal lijkt me zo.
Er volgden taaltoetsen, psychologische tests en andere selectierondes. En jawel, ik was de uitverkorene. Uiteindelijk heb ik het afgeblazen om de reden dat ik bang was te vervagen van mijn vrienden hier, en daar na een jaar nieuwe vrienden te moeten achterlaten. Bovendien had ik al wel twee hele maanden een vriendinnetje, en als je 16 bent, staat dat natuurlijk gelijk aan " de ware" .
Pas als je wat ouder bent, ga je beseffen wat voor een ervaring je gemist hebt. Het cliché dat je beter spijt kunt hebben van iets dat je gedaan hebt dan spijt van iets dat je niet hebt gedaan blijkt meer dan waar.
Ik kwam gisteren een stuk tegen in het beroemde boek van Kluun: Er komt een vrouw bij de dokter.
Het was een stuk tekst waarin ik mezelf perfect kon plaatsen:
Ik hoop echt dat ik iets achter laat bij mensen en dat ze jou dat later
vertellen. Ik denk namelijk, en dat is niet alleen nu ik ziek ben, dat
als je iets echt wilt in het leven dat je het gewoon moet doen. Dat je
moet genieten van elke dag, omdat je nooit weet wat er later allemaal
gebeurt. Nou, dat klinkt wel erg cliché, maar ik weet even geen andere
manier om het te zeggen.
Toen ik ooit au pair was in Londen gingen we veel uiteten en
naar de pub. Ik weet nog goed dat ik op een gegeven moment één paar
schoenen had, waar de gaten in de zolen zaten. Ik had geen geld om ze
te laten maken. Tenminste, als er keus was tussen nieuwe zolen onder
m’n schoenen of een avond gezellig met vrienden op stap, dan koos ik
voor het laatste. Ik dacht bij mezelf: ik word gelukkiger als ik gezellig
met anderen iets ga doen dan als ik alleen thuisblijf met nieuwe zolen
onder mijn schoenen.
Daarna ben ik op wereldreis gegaan. Ik hoor van veel mensen dat
ze dat ook hadden willen doen maar dat het er niet van kwam. Luna,
er zijn vaak honderd redenen om iets niet te doen, maar juist die ene
reden om het wél te doen zou al genoeg moeten zijn. Het zou toch heel
treurig zijn als je spijt krijgt van dingen die je niet hebt gedaan, want
van alle dingen die je wel doet, kun je uiteindelijk alleen maar iets
leren.
Leef!!
Gepost door: bruske op 30-01-2007 om 12:31
|
|
28-12-2006 - Kijkt U even mee?
Kwaliteits TV is de laatste jaren vrijwel onvindbaar op de Nederlandse zenders. Dit is niet in de minste plaats het geval omdat 'moeilijke' programma's nou eenmaal minder kijkers trekken. Dat zo'n soort programma's meestal ook een aanloopperiode nodig hebben, helpt ook al niet echt aangezien tegenwoordig een minder bekeken programma na gemiddeld drie afleveringen van de buis wordt gehaald. Hoe minder kijkers, hoe minder adverteerders namelijk. Niemand die even op het briljante idee komt dat de mindere inkomsten bij die programma's gecompenseerd kunnnen worden door de inkomsten van de populaire. Dit zou zeker bij de publieke omroepen het geval moeten zijn.
Helaas is ook bij die omroepen een ver-idols-isering aan de gang. Hoe platter het programma, hoe beter het scoort lijkt het devies. Voor een mooie reportage of een kwaliteitsserie dien je zo lang op te blijven dat je in de vooravond beter alvast een uurtje slaap mee kan pikken.
Ik heb vorige week audities gedaan voor de Lama's, nee dat zeg ik verkeerd, Ik was vorige week aanwezig bíj de audities van de Lama's. Het is één van de weinige programma's die, in Nederland, vernieuwend was. Een tijdje geleden was er de oproep voor audities voor nieuwe Lama's en ik heb me aangemeld.
Een paar weken later viel de uitnodiging voor de auditites in de bus. Eenmaal bij de audities werd mijn bange voorgevoel werkelijkheid; de audities waren in een soort van Idols-jasje gegoten. Of we allemaal even leuk wilde doen voor de camera en 'spontane' dingen werden moeiteloos drie keer overgedaan. Ik had het dan ook vrij snel gezien en ben na een klein uurtje weer naar buiten gestapt, simpelweg omdat ik weiger mee te vervlakken met de maatschappij.
De lama's hebben dit gedoe helemaal niet nodig, maar kijkcijfers blijken tegenwoordig belangrijker dan kwaliteit of eigenheid. De TV veranderd in snel tempo in eenheidsworst waarin vrijwel alle programma's slechte kopieën van elkaar zijn. De één laat sterren stijldansen, de volgende laat ze vervolgens dansen op het ijs, en weer de volgende heeft helemaal geen inspiratie of eigen ideeën en laat sterren precies hetzelfde doen.
Alles met sterren was dé trend voor 2006.. Er zijn zelfs écht plannen geweest voor 'bowlen met de sterren' , maar dat is ons godsdank bespaard gebleven.
Wat ook eenheidsworst is, is de week tussen kerst en nieuwjaar. Elk jaar buitelen de nieuwsjaaroverzichten, sportjaaroverzichten, oudejaarsconferences en lijstjes over elkaar heen. Zo heb ik vandaag al zeven keer gehoord dat Sem en Sophie dit jaar de meest gekozen
jongens- en meisjesnaam zijn, en zojuist zag ik het meest schandalige lijstje dat ik ooit heb gezien: de site www.condoleance.nl heeft een ranglijst samengesteld waarop naar aanleiding van het aantal condoleances op die site de populariteit van overleden bekende mansen wordt bepaald.. Je moet het maar durven.
Alles is deze week gericht op terugkijken deze week en automatisch doe je er aan mee. 2006 was voor mij het jaar waarin ik de muziek van Stevie Ann en Pete Murray leerde kennen, het jaar waarin ik in New York was, het jaar waarin ik verhuisde, het jaar waarin vrouwen massaal en zonderoverleg met de man besloten dat de kniebroek in de mode moest komen, het jaar van het mislukte WK, het jaar waarin je er openlijk voor mocht uitkomen dat je aan Nordic Walking deed ( dat zijn die mensen die zich zonder ski's en sneeuw al langlaufend over de stoep bewegen). En zo was het het jaar van nog heel veel meer. Maar ik ben niet zo heel erg van het terugkijken, niet leuke momenten zijn er namelijk om te vergeten, en wel leuke momenten moeten gewoon ergens in je gedachten liggen zonder achteraf doodgeanalyseerd te worden.
Vraag dus op Oudjaar niet aan je familie en vrienden wat het mooiste van het afgelopen jaar was, maar vraag at ze het nieuwe jaar willen gaan doen. En als ze dan antwoorden geven als 'stoppen met roken' of 'afvallen' moet je je misschien eens afvragen of je je wel in het goede gezelschap bevindt.
Ik wens jullie een goed jaar, vol dromen, geluk, gezondheid en genot.
proost
Gepost door: op 28-12-2006 om 23:08
|
|
16-11-2006 - 15 minutes of name
Het heeft natuurlijk weinig nut om een stichting te hebben die niemand kent, of een vereniging, of een belangengroep, of een actiegroep en ga zo maar door.
Volgens mij zijn er in Nederland meer dingen waar je lid van kan worden als dat er inwoners zijn. Natuurlijk wordt het dan moeilijk om bekend te worden en zijn. Vandaar dat je elke dag wel loze uitlatingen hoort van één of ander groepje. Niet omdat de wereld het onmogelijk langer vol zou houden zonder die meningen, maar gewoon omdat ze hun eigen naam ook wel eens in de krant willen zien.
Voorbeeldje? Vooruit dan.
Twee weken geleden waren er in dezelfde week klachten van twee verschillende belangenverenigingen, namelijk die van kleine mensen en die van grote mensen.
Die van kleine mensen voelden zich tegen hun toch al niet zo'n grote scheentjes geschopt door de TV-reclame van Tele2. De enige reden die ik meekreeg, was dat er een liliputter in meespeelt.
Niks grievends, geen dwergwerpen of minimensen die in een hakselaar verdwijnen, maar gewoon omdat er een liliputter mee doet...
De langere versie van de mens begon te klagen over het openbaar vervoer. In de spitsuren konden zij hun benen niet genoeg kwijt als er mensen tegenover hen plaatsnamen. Dus dan moeten de stoelen maar ver uit elkaar, waardoor er minder stoelen in kunnen, waardoor weer meer mensen moeten blijven staan.. Lekkere oplossing ja..
Over het staan hadden ze ook nog een klacht trouwens, want de raampjes liepen niet ver genoeg door naar boven, en dus konden ze niet naar buiten kijken. Ik verzin hier echt geen letter van.
Iedereen heeft z'n cluppie dat af en toe van zich denkt te moeten laten spreken, is het niet met een protest, dan is het wel met een naar zich vernoemde dag of week. In ieder geval iets om zich te onderscheiden van de grijze massa..
Zo is er de week van het brood, de week van de mondhygiene, de dag van secretaresse en was Assen pas nog de Europese hoofdstad van de aangepaste sport.
Het wordt hoog tijd voor een vereniging tegen zinloze uitlatingen, ik denk dat ik 'm maar ga oprichten ook. Dan zend ik meteen een persbericht rond naar alle media, want de mensen moeten natuurlijk wel weten dat we bestaan.
Gepost door: op 16-11-2006 om 21:04
|
|
09-11-2006 - de romantiek
De romantiek verdwijnt langzaam. En dan bedoel ik niet alleen de romantiek die bij een relatie hoort, maar meer de romantiek van het leven. Met het digitaler, technischer en moderner worden van de dagelijkse dingen verdwijnen veel mooie dingen.
Waar je vroeger negen maanden moest wachten om alleen maar te weten of er een jongetje of een meisje uit zou komen, is het tegenwoordig met 3D-echo's al mogelijk om een heel fotoalbum vol te hebben voordat een baby alleen al geboren is.
De spanning wordt weggehaald. Niet dat een geboorte er minder mooi van wordt, wel minder romantisch.
Ik vind het best erg dat ik op mijn 27e al soms terugverlang naar dingen van vroeger. Ik zie geen spelende kinderen meer buiten, geen jongetjes die maar een week met hun schoentjes doen omdat ze daarna zijn kapotgevoetbald, geen kinderen meer met een vinger op hun lippen als je langsloopt als teken dat ze verstoppertje aan het doen zijn. Romantiek
Ik zag in één van de vele speelgoedfolders die nu binnenkomen zelfs iets wat ik heiligschennis vind. Het ging om een nieuw soort Monopolyspel.
Er waren altijd een paar dingen die mooi belangrijk waren aan Monopoly; Wie had de auto en wie de vingerhoed, wie had de Kalverstraat en hoeveel oranje briefjes van 50.000 kan ik bij elkaar sparen.
De laatste zal verleden tijd worden, want in de nieuwe Monopoly-versie betaal je met een apparaatje voor elektronisch bankieren. Met een pasje. Automatisch.
En dan vinden ze het gek dat het hoofdrekenniveau van de Nederlandse jeugd daalt.
Waarom moet de romantiek uit Monopoly worden gehaald, het was toch al een fantastisch spel? Wat gaan we hierna veranderen? Moeten we eerst een bouwvergunning in drievoud aanvragen voor we hotels mogen zetten, krijgt de gevangenis een speciale TBS-kliniek erbij (met ontsnappingsroute uiteraard) of worden er straten geschrapt en komen er uitzetcentra bij voor het geval er Moslims meespelen?
Ik ben blij dat ik nog een oude vertrouwde in de kast heb staan, ik zal 'm koesteren. En als ik ooit een vriendin krijg die me niet romantisch genoeg vind, trek ik die uit de kast en gaan we gezellig ouderwets Monopoly spelen, met op de achtergrond een LP of een cassettebandje
Gepost door: op 09-11-2006 om 15:25
|
|
08-11-2006 - emancipatie
eman·ci·pa·tie (de ~ (v.), ~s)
1 streven naar gelijkgerechtigdheid, zelfstandigheid, eerlijker maatschappelijke verhoudingen
2 toekenning van gelijke rechten, gelijkstelling voor de wet
Embrace Pink, een vereniging die streeft naar emancipatie van homo- en biseksuelen, wil samen met een zorgverzekeraar een zorgpolis voor homo- en biseksuelen opzetten. Volgens mij betekent emancipatie toch nog altijd toekenning van gelijke rechten. En niet alleen volgens mij, maar ook volgens de Dikke Van Dale.
Ik zie echt niet in waarom Embrace Pink een aparte homopolis wil. Jarenlang is alles uit de kast gehaald ( jaja je maakt eens een woordspelinkje) om homoseksualiteit geaccepteerd te krijgen in de maatschappij, en terecht, maar nu het dan bijna zover is dat het algeheel geaccepteerd is gaat zo'n organisatie de verhoudingen weer scheeftrekken. Waarom zouden homoseksuelen een andere polis nodig hebben?
Het leukste aan het hele nieuwsbericht waar dit in stond was het zinnetje dat Embrace Pink nog geen idee had hoe deze polis eruit moest komen te zien.. flap-uit-gedrag zeg maar, roepen voordat je hebt nagedacht.
Maar goed, dit soort berichten kom je tegen als het komkommertijd is. En dat het dat is zag ik gisteren toen ik op de nieuwspagina van teletekst las dat Taïda Pacis, de uitgezette scholiere, haar VWO examen had gehaald.Als dit al het nieuwsoverzicht haalt dan blijkt echt wereldnieuws er dus niet te zijn. Dat neemt rechtevenredig af met hoe de herhalingen op TV in het zomerseizoen toenemen.
Gelukkig voor mij houd ik erg van voetbal, dus is er voor mij weinig verveling de komende weken. De eerste keer dat ik voetbal bewust als vermaak heb beleefd was in 1988. Ik was voor die tijd al wel eens heerlijk cliché aan de hand van mijn vader mee gaan kijken naar het voetbal, maar meer omdat je daar zelf ook lekker kon rondrennen, of omdat je snoepjes kreeg. Maar in 1988, toen ik acht jaar was, heb ik het Nederlands elftal Europees Kampioen zien worden terwijl ik samen met een neefje friet en frikandellen zat te eten bij opa en oma. Het was natuurlijk in de weken daarvoor al opgevallen hoeveel voetbal er op TV was ( toen viel dat nog op), maar ik had geen idee wat het precies was. Op de dag van de finale heeft opa het aan mij en mijn neef Rob uitgelegd. Hoewel je als achtjarige nog niet beseft en weet wat Europa precies is, begreep ik wel aan opa dat het toch wel heel belangrijk was dat Nederland deze wedstrijd zou gaan winnen. Opa juichte zelfs toen Gullit de 1-0 inkopte, zo kende we opa helemaal niet. We begonnen nu zelf ook geïnteresseerd mee te kijken, en precies op het moment dat opa vertelde dat Rinat Dasaev, de Russische keeper, op dat moment de beste keeper ter wereld was, plaatste Marco van Basten zijn voet tegen de bal om één van de mooiste goals ooit te scoren. Mijn neef en ik sprongen op en we hebben letterlijk staan dansen in de woonkamer. Vanaf nu waren wij besmet met het voetbalvirus, het virus waarvan de behandeling nog door geen enkele polis gedekt wordt..
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 23:34
|
|
08-11-2006 - Tolerland (originele post op 15 juni)
Geert Wilders is weer eens boos. De koningin heeft een moskee bezocht en heeft niemand de hand geschud uit respect voor de Islam. Daar is het namelijk niet de gewoonte dat man en vrouw elkaar de hand schudden. Volgens meneer Wilders is dat een heel slecht voorbeeld, omdat daarmee onze Nederlandse normen en waarden in gevaar komen.
Voor zover ik behoren 'respect voor iedereen' en 'tolerantie' toch ook tot die normen en waarden. Wilders is een overtuigd Islamofoob, overtuigd van het idee dat alles wat met de Islam te maken heeft slecht is. Hirshi Ali gaat ook aardig die kant op. Als de SGP vrouwen van de kieslijst weert, hoor ik ze een stuk minder hard tekeer gaan. Godsdienst is vrij in Nederland, laat iedereen geloven wat ie wil. Iedereen denkt het bij het rechte eind te hebben en daar hebben ze recht op. Natuurlijk moeten radicalen die uit naam van een godsdienst misdaden plegen aangepakt worden, maar laat voor de rest iedereen lekker in zijn waarde. En als je dan respect hebt voor diegene is het toch niet zo erg om een keer géén handje te schudden van iemand? Maar respect is iets wat Wilders niet kent, geloof ik. Toen een paar maanden geleden de cartoons van Mohammed verschenen in een Deense krant kregen we felle protesten van Moslims over de gehele wereld.Persoonlijk vond ik dat de hele kwestie nogal opgeblazen werd ( geloof en humor gaan meestal slecht samen). Maar toen de relletjes hier in eigen land een beetje over hun hoogtepunt heen waren kwam meneer Wilders weer in het nieuws omdat hij de cartoons op zijn eigen website had geplaatst. Onnodig om zo mensen weer te gaan kwetsen. Hij deed dit naar eigen zeggen in de naam van 'vrijheid van meningsuiting', maar wat hij volgens mij meer bedoelde was'Vrijheid om te zeggen en doen wat Geert Wilders zegt'
De derde tekstschrijver die ik behandel is Maarten van Roozendaal. Hij wordt vaak vergeleken met Brel, Waits, Dylan of Randy Newman. Het lied wat hieronder staat vind ik persoonlijk zijn beste nummer en sluit toevalligerwijs ook nog aan bij dit onderwerp. Het wordt ook wel eens het lijflied van de Atheïsten genoemd.
Maarten van Roozendaal
"Red mij niet"
Leg een steen onder je kussen
Brand voor mijn part een kaars
Slacht een lam
Maar red mij niet
Zet een rare muts op
Duw briefjes in een muur
Voorspel de toekomst
Maar red mij niet
Laat je baard staan
Ach man, laat je baard staan
Red mij niet
Trek een jurk aan
Ach man, trek een mooie lange jurk aan
Maar red mij niet
Restaureer je kerk
Stuur je kinderen ten oorlog
Lees handen tot je blind bent
Maar red mij niet
Slik vitamienen tegen kanker
Was je handen in vuur
Versier je voorhoofd met een stip
Maar red mij niet
Jouw hemel
is voor mij de hel
Een hemel met jou
Is de hel voor mij
Richt je billen naar het westen
Zeg dagenlang hetzelfde woord
Laat je bevrijden door een UFO
Maar red mij niet
Loop met fakkels door de straten
Zeg dat het lukt als je maar wil
Ga op je knieën tot ze blauw zien
Maar red mij niet
Laat mij in mijn zeven sloten
Laat mij de draad volslagen kwijt
Aan gezelligheid ten onder
Richting eindeloze tijd
Uit volle borst op weg naar nergens
Zonder reden zonder doel
Met m'n zeden en m'n zonden
En mijn angstig voorgevoel
Laat mij mijn kont tegen de krib
Laat mij dit goddeloze lied
Hef jij je handen maar ten hemel
Maar red mij niet
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 23:32
|
|
08-11-2006 -
Vakantie
De condens parelt van het glas rosé dat je drinkt
Je bent gisteren naar het prachtige Italie gereden
Toch is alles minder mooi dan dat het klinkt
Want je was eigenlijk op weg naar Zweden
De zomers in de tijd dat je nog kind was lijken allemaal zonovergoten te zijn geweest. Of het weer toen beter was, of dat je zonnige dagen misschien beter herrinnert dan die met slecht weer, ik weet het niet. Een zomervakantie op de camping leek ook eeuwig te duren. Tegenwoordig zijn vakanties voorbij voordat je in de gaten hebt dat ze begonnen zijn. Vakantie in eigen land is niet meer het beste plan dat je kan hebben voor de zomer. We vervuilen er lekker op los met z'n allen, maar het broeikasteffect laat nog steeds op zich wachten. Begin juni, en we hebben nog steeds geen lekker weer.
Zoals beloofd een tekst van één van mijn volgende helden, vandaag eentje van Jeroen van Merwijk. Hij is tegenwoordig naast het cabaret ook bezig met de oprichting van het Nieuw Elitair Elan, oftewel N.E.E. Dat wordt een beweging die de vervlakking in de samenleving een beetje tegen wil gaan, en het kleinschalige wil gaan ondersteunen. www.nieuwelitairelan.nl als U meer wilt lezen.
Ik heb voor deze tekst gekozen omdat ie slechts twee rijmklanken gebruikt in het hele lied, en omdat het typisch een 'Van Merwijkje' is. Soms absurd, soms ontroerend.. Een prachtlied over de hemel
Het schijnt er meer dan schitterend te wezen
Het schijnt er meer dan schitterend te wezen
Er is nectar zeggen ze, en ambrozijn
En er wordt elke dag uit Reve voorgelezen
De CD's van Van Merwijk lopen als een trein
En voor niemand valt er ook maar iets te vrezen
Er is geen vuiltje aan de lucht
Er is geen centje pijn
De geur is een bedwelmende synthese
van wierook, mirre, kamfe en jasmijn
De omgangsvormen zijn er onvolprezen
Iedereen spreekt vloeiend Frans, Swahili en Latijn
En is adrem, gevoelig en belezen
Met verstand van schilderkunst en van muziek en rode wijn
En toch al zijn de voordelen bewezen
En is er alles even mooi en schitterend en fijn
Zonder jou hoef ik er niet te wezen
Zo mooi als jij kan het er toch nooit zijn
Want wat is er mooier dan jou Tolstoj te zien lezen
Jij bent fraaier dan een 8 boven een proefwerk voor Latijn
Jij bent gracieuzer dan een weiland vol chinese kostschoolmeisjes,
in chinese-kostschoolmeisjesjurkjes van satijn
Jij bent het kwinkeleren van de pimpelmezen
Jij bent het zingen van het water in de rijn
Waar jij niet bent, daar hoef ik niet te wezen
Waar jij niet bent, daar kan het nooit wat zijn
Waar jij niet bent, daar kan het nooit wat wezen
Waar jij niet bent, daar hoef ik niet te zijn...
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 23:28
|
|
08-11-2006 - Spelfouten voorbehouden (originele post op 17 mei)
Ik voel me vaak de 'laatste generatie'. Bijvoorbeeld, de laatste die zonder mobiele telefoon is opgegroeid, de laatste die zonder internet is opgegroeid, de laatste die nog buitenspeelde... Was je vroeger nog het populairst als je de meeste merkkleding had, tegenwoordig wordt je populariteit bepaald door je aantal MSN-contacten, je hoeveelheid telefoontjes met de daarbij behorende ringtones, en de snelheid waarmee je in BreeZaH-taal kunt schrijven. Toen ik nog op school zat, spraken we jongerentaal, tegenwoordig schrijven ze het. Samen met die ontwikkelingen valt het plan om het vak Nederlands af te gaan schaffen op de middelbare scholen. Dat was bij mij nog het enige vak wat je verplicht was in je pakket te hebben.
De Nederlandse taal staat toch bekend als één van de moeilijkste talen in de wereld, en alsof dat al niet genoeg is, veranderen ze de spellingsregels ook nog eens om de paar jaar.
Zeker in een tijd waarin de meeste communicatie door jongeren wordt gedaan via SMS en MSN zou het een must zijn om les te krijgen in den Nederlandsche taal.
Wat ze wel mogen veranderen, is de manier van lesgeven. Ik had op de HAVO vier verschillende talen in mij pakket: Nederlands, Engels, Duits en Frans. Voor het eerste vak moest ik 20 boeken per jaar lezen, voor de andere drie moest ik tien boeken per jaar lezen. Dat zijn dus 50(!) boeken per jaar. Dat geeft je in een schooljaar ongeveer zes dagen per boek. Niet te doen dus, makkelijker om in een week dan maar 50 uittreksels uit je kop te leren.
Lesstof moet interessant zijn, moet boeien maar moet vooral met passie gebracht worden. Wat je met passie brengt, komt over.
Gisteren zag ik bij toeval op het internet een mini-documentaire waarin vier van mijn helden zaten. Dit keer eens niet de Beatles, maar de top van het Nederlandse taalcabaret. Deze vier zijn voor mij het beste wat het taalcabaret op dit moment biedt; Kees Torn, Hans Dorrestijn, Jeroen van Merwijk en Maarten van Roozendaal. Stuk voor stuk fantastische liedjesschrijvers. En dan hebben we het niet over Frans Bauer en Borsato-niveau, maar over liedjes die qua ritme, rijm en tekst kloppen. Toen ik deze mannen met elkaar over taal zag praten, zag ik passie. Ik vrees dat we met de afschaffing van het vak Nederlands steeds minder van dit soort taalvirtuozen krijgen, en steeds meer WK's SMSen.
Ik zal de komende dagen van alle vier de mannen een lied posten zodat je enig idee krijgt. Het eerste lied is van Kees Torn en gaat over zijn vroeg overleden vader. Hij heeft voor dit lied de Annie MG Schmidt-prijs ontvangen in 1999 ( prijs voor het beste theaterlied van het seizoen)
Streepjescode
Omdat jij sinds de scheiding min of meer werd doodgezwegen
En de familie al mijn vragen steeds ontweek
Heb ik wat jou betreft zowat geen informatie losgekregen
Behalve dat ik sprekend op mijn vader leek
Maar toen ik jou wou leren kennen, werkte niemand tegen
En dat ik veel van jouw gedachten deelde, bleek
Ik had een geestverwant ontdekt dus kwam het uiterst ongelegen
Dat jij werd weggeteerd door kanker en bezweek
En alles wat je naliet was een stapel oude boeken
En daarmee zit ik nu al jaren opgescheept
Ik sla er af en toe een open om er sporen in te zoeken
Soms is een zin door jou met potlood onderstreept
Het is toch niet ondenkbaar dat ik via die methode
Alsnog iets over wie je was te weten kom
Je hebt per ongeluk een zelfportret geschetst in streepjescode
Al staat bij wat je onderstreepte nooit waarom
Had wat je las voor jou een zekere bekoring
Was het een tekst die iets teweeg bracht in je geest
Was het om aan te halen bij een overhoring
Of zou het boek eerst van een ander zijn geweest
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 23:24
|
|
08-11-2006 - Fris
Striemende regen
komt als een zegen
Er waait een frisse wind door mijn hoofd
Het laat pas geleefde dagen
gelukkig vervagen
geloof weer een beetje in waarin ik heb geloofd
Al was hoop gedood
toch nooit in de goot
Op de rand altijd naar de goede kant gevallen
Me vanavond bezat
maar nog lang niet genoeg gehad
Alles begint me steeds beter te bevallen
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 23:21
|
|
08-11-2006 - Verdonk (originele post op 16 mei)
Er wonen erg veel slapers in ons land... De VVD stijgt elke week in de peilingen omdat Minister Verdonk heeft aangegeven lijsttrekker en zelfs Minister-President te willen worden.
Kijkt iedereen dan alleen maar naar een naam bij het kiezen? Blijkbaar wel, want buiten haar eigen asielbeleid heeft Verdonk op nog geen enkel ander punt haar mening ge-uit. Niet over volkshuisvesting, gezondheidszorg, onderwijs etc. Toch lijkt ze aan support te winnen. En ik vind de gedachte dat zij aan de macht kan komen best eng. Ik heb deze vrouw nog nooit op iets van gevoel kunnen betrappen. Ze stuurt zonder pardon 26.000 (zo goed als ingeburgerde) asielzoekers terug naar hun eigen land. En pas weer het geval dat homoseksuele Iraniërs ook al terug naar Iran moesten, waar ze voor hun leven moeten vrezen. Verdonk zij hierop nog dat ze dan maar wat minder uit moesten dragen dat ze homo waren.
Dan hebben we nog het gevalletje met de Congolese asielzoekers. Verdonk had in het geheim afspraken gemaakt met de Congolese regering dat bij de teruggestuurde asielzoekers het 'rapport van verhoor' zou mee worden gestuurd. Deze geheime afspraken heeft ze op bevel van de rechter bekend moeten maken aan de kamer. Ook deze mensen zijn bij terugkomst hun leven niet zeker als de regering zo de redenen kan lezen waarom deze mensen asiel hebben aangevraagd.
De meest bekende kwestie rondom Verdonk is toch wel de kwestie Kalou. Terwijl de wet gewoon zegt dat iemand met buitengewone kwaliteiten versneld Nederlander kan worden, bleef ze dit bikkelhard dwarsbomen en bedacht er steeds weer nieuwe eisen bij voordat Kalou Nederlander zou kunnen worden. Zoals iedereen wel heeft gezien was dit natuurlijk meer een prestigestrijd geworden op het eind, en had het weinig meer met wetgeving en politiek te maken.
Wat wél veel met politiek te maken heeft, is haar laatste wapenfeit. Haar beslissing om het Nederlanderschap af te pakken van Ayaan Hirsi Ali op basis van feiten die al jarenlang bekend zijn. Feiten die Ayaan Hirsi Ali zelfs in haar eigen boek van een paar jaar geleden heeft opgeschtreven.
Mij bekruipt heel erg het gevoel dat Verdonk alleen maar bezig is om haar eigen imago van IJzeren Rita nog wat te versterken. Ze wil erg graag overkomen als de vrouwdie voor niets of niemand buigt.
Echter dit keer doet ze het niet over de rug van 26.000 asielzoekers, Iraniërs of Congolezen ( mensen die ze toch niet kent). Nee, nu moet tweede kamerlid, collega, partijgenoot en bekende Hirsi Ali er aan geloven. Iemand waarmee je werkt, iemand die je kent met een vlijmscherpe steek in de rug in één keer uitschakelen. Dat klinkt wel als iemand die veel intresse zal gaan hebben voor de zwakkere in de samenleving ja...
Waarom stijgen die zetels nog steeds? Slaapt Nederland, snapt Nederland het niet of is Nederland tegenwoordig zo bang van terrorisme of zelfs gewoon van buitenlanders dat ze maar iemand als leider nemen die er bekend om staat zoveel mogelijk mensen het land uit te zetten?
Of mis ik iets?
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 23:20
|
|
08-11-2006 - Tast
Ik wil verkennen met tien vingertoppen,
totdat ik van je hele lijf en je gezicht
weet waar alles begint en zal stoppen,
je kunnen tekenen met mijn ogen dicht.
Puur op tast zal ik mijn beelden vormen
dus doof het licht, sluit het gordijn
laat me je strelen met twee zachte handen
laat me blind van liefde zijn
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 23:18
|
|
08-11-2006 - het kan gekker (originele post 15 mei)
Jawel het kan nog gekker
Ik krijg tegenwoordig erg vaak het gevoel dat 1 april alweer in aantocht is als ik de krant opensla. Zo las ik donderdag het schitterende bericht dat er een begraafplaats voor de zeer vermogende mens wordt geopend. Een begraafplaats die tot op elk detail luxe wil uitdragen. Zelfs de tombes zijn verwarmd, alsof je daar nog iets van merkt als je niet meer ademt.
Je moet toch ook wel heel triest zijn om zelfs na je dood nog te willen pronken met je rijkdom.
Doe mij tegen die tijd ( en dat duurt nog erg lang hoop ik) gewoon de goedkoopste kist, waarbij iedereen er met een stift nog een laatste groet op kan zetten. Liever geen pracht en praal, bewaar dat geld maar voor een mooie avond in de kroeg met z'n allen.
Bij het tweede bericht heb ik echt even op internet gecheckt of het wel waar was. Daar heeft iemand heel erg kort over nagedacht. Ik las dat bij de finale van Dancing with the stars er een speciale gast aanwezig zou zijn. Deze gast was Andrea Bocelli, de Italiaanse blinde zanger. Joehoee, blinde zanger!! Bij een danswedstrijd. Tsjonge, die zal hebben genoten jongens.
Het derde bericht, en ik heb het nog steeds over dezelfde pagina ging over een vrouw die was bekeurd omdat ze bij slecht weer in een portiek stond te wachten op de tram.. Als dat je gebeurd ga je toch meteen rondkijken waar de verborgen cameras staan, dat geloof je toch niet.
De trend van de politie om je voor bizarre zaken te bekeuren sinds ze een zogenaamde bekeurings ondergrens hebben gekregen. En als je dus niet je aantal bekeuringen hebt geschreven, tsja, dan moet je maar dingen gaan zoeken. Het is volgens mij ook de reden dat je altijd je ID-bewijs maar bij moet hebben. Dan kunnen ze alleen maar meer bekeuringen uitschrijven.
De officiele reden dat we onze ID altijd bij moeten hebben is dat het dan veiliger wordt op straat. Hoe en waarom is me niet duideljk. Ik kan me niet voorstellen dat een vergrijp niet meer wordt gepleegd omdat iemand al dan niet zijn ID op zak heeft.
Of zie ik dat dan verkeerd?
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 23:17
|
|
08-11-2006 - Moederdag (originele post op 15 mei)
Laat ik beginnen te zeggen dat ik echt een hele lieve moeder heb, en haar ook alle kadootjes van de wereld gun...
Maar wat heb ik een hekel aan moederdag, vaderdag, valentijnsdag en alle dagen die door de middenstand maar worden aangegrepen om een goeie omzet te kunnen halen.. Het hele jaar zit tegenwoordig dichtgemetseld met commerciele dagen. Waar je vroeger met Pasen gewoon wat eieren ging zoeken, moet je tegenwoordig met Pasen een zes-gangenmenu op tafel toveren, waarbij alles opgediend dient te worden op een mooi paasservies dat men kan neerzetten op het speciale paastafelkleed. Valentijnsdag, de dag van de liefde ( en liefde is gratis) lijkt tegenwoordig alleen nog maar om geld te draaien. Hoe duurder je kado, hoe meer je van elkaar houdt is het motto. En zo is er het hele jaar wel weer een nieuwe dag in aantocht waarbij je je portemonnaie kan trekken om je liefde voor andere mensen in geld kan omzetten. En het is niet dat ik de mensen om mij heen geen kado's wil geven, ik doe niets liever. Het is een kado kopen met verplichting waar ik een hekel aan heb.
Deze week kreeg ik van Jaimy (mijn beste vriendinnetje/oud-collega/oud huisgenootje), een ontzettend gave armband kado, zomaar.. Ik herhaal: zomaar...
Dát zijn de kado's, gegeven omdat iemand zomaar aan je dacht en zomaar besloot iets voor je te kopen. Geen verplichting, gewoon uit liefde.
En mama krijgt binnenkort zomaar een mooie bos bloemen...
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 23:15
|
|
08-11-2006 - hij komt, hij komt
De laatste paaseieren zijn nog maar net verteerd, of ik lees alweer dat Sinterklaas dit jaar in Middelburg zal aanleggen. Het duurt nog een maandje of acht voordat de goedheiligman zijn kadootjes in het rond gaat strooien, maar gelukkig hebben we deze info alvast. De pepernoten liggen tegenwoordig rond eind augustus al in de winkels. Rond 5 december zijn ze al zo hard dat de kinderbescherming er op tegen is om ze nog als strooigoed te gebruiken door de verhoogde kans op blessures. Voor veel volwassenen die de intocht ook elk jaar moeten/willen kijken, zal het dit jaar een klein beetje anders worden dan andere jaren. Afgelopen jaar was namelijk de laatste keer dat de oude wegwijspiet mee kwam. Nu bekend is geworden dat de sint in Middelburg aan zal meren, zal het denk ik ook niet zo lang meer duren voordat bekend wordt wie de nieuwe wegwijspiet zal worden. Ik stel voor om eens een vrouwelijke wegwijspiet aan te stellen. Niet dat ik vind dat er te weinig vrouwelijke pieten zijn, maar dan hoeven ze in ieder geval niet meer elk jaar te doen alsóf ze de weg naar de haven kwijt zijn.
Wat de laatste jaren ook onlosmakelijk verbonden lijkt te zijn met Sinterklaas, is het protest tegen de zwarte pieten. Elk jaar weer zo'n groep met geitenwollensokkenfiguren die loopt te klagen. Het zou racistisch en discriminerend zijn. Vriendelijke donkergekleurde mensen die leuke kunstjes doen, snoep rondstrooien en kadootjes uitdelen, ja daar krijg je inderdaad een hele slechte naam door...
Het alternatief waar ze meestal mee komen is de meerkleurenpiet; niet alleen meer zwarte pieten, maar ook gele, groene, blauwe, lila en bordeauxrode pieten. Kijk, kinderen zijn dan misschien wel gewoon kinderen, maar dom zijn ze niet. Die snappen ook echt wel dat dat niet echt is vrienden... Bovendien loop je dan weer de kans dat de chinezen gaan protesteren tegen de gele piet, de indianen tegen de rode en de smurfenfanclub tegen de blauwe.
Maar aangezien we in het land leven waar een paar weekjes geleden de naam Negerzoen is gesneuveld, vrees ik dat deze zogenaamd politiek correcte pieten er op termijn toch gaan komen. Waarschijnlijk gevolgd door de zoutnoten en nootmuskaatnoten...
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 23:11
|
|
08-11-2006 - Domino D-Day (originele post op 5-5-06)
Vorige week zag ik ze weer staan in de schappen van de supermarkt, de verpakkingen met daarin gerecycled toiletpapier. Ik kan me nog steeds niet voorstellen dat je dat vrijwillig koopt. Voor degene die het nog nooit hebben gebruikt (blijf zo wijs!!) zal ik een kleine poging doen om uit te leggen wat er mis mee is: HET IS ALSOF JE EEN BLACK&DECKER SCHUURMACHINE LANGS JE BILLEN HAALT (Niet dat ik weet hoe dat precies voelt, maar ik denk dat het verschil tussen die twee dingen minimaal is..). Het is ook meestal niet eens het goedkoopste toiletpapier, dus mensen kopen het niet voor de prijs, voor het comfort kun je het ook niet doen... Kortom, ik begrijp niet waarom mensen gerecycled toiletpapier kopen. 'Gerecycled toiletpapier' is trouwens niet iets waar je lang bij na moet denken als je het in je handen hebt... Wat ik eigenlijk gewoon zeggen wil, ik begrijp mensen vaak niet... Voorbeeldje? Ok! Het zal niet zo heel lang meer duren voordat de eerste oproepjes op TV komen om je weer op te geven om mee te helpen met Domino D-day. Tot mijn hele grote verbazing krijgen ze het steeds weer voor elkaar om een groep mensen te vinden die drie maanden lang steentje voor steentje gaan zetten in een lelijke sporthal. Die mensen vinden drie maanden lang steentje voor steentje zetten dus blijkbaar boeiender dan hetgeen ze in hun dagelijkse leven doen. En ze hoeven die drie maanden niet alleen steentjes te zetten, nee joh, ben je gek... Ze mogen ook nog eens al die 90 dagen lang lollig doen met Hans Kraaij Junior. Tel daar nog even bij op dat de helft van de groep bouwers ( zo worden ze ook nog eens genoemd) Duits is, en je snapt dat we hier te maken hebben met mensen die óf masochistisch aangelegd zijn, óf met mensen die normaalgesproken hun werk op de sociale werkplaats al niet snappen. Mijn advies is om die sporthal mooi op slot te draaien terwijl alle bouwers binnen zitten, de sleutel héél ver weg gooien en heel lang wachten totdat ze allemaal één voor één, op een leuke domino manier, zijn omgevallen...
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 23:08
|
|
08-11-2006 - Droomvrouw
Droomvrouw
Je ziet haar lopen in de kroeg
en je weet meteen genoeg
Ze Is te mooi om aan te spreken
Haar passen sierlijk en toch vlug
haar haren golvend op haar rug
Laat alles om haar heen verbleken
Je voelt op haar heb je gewacht
en je schrikt als ze naar je lacht
Je weet niet hoe je te gedragen
Waar komt zij toch ineens vandaan
en waarom kijkt ze jou aan
is alles wat jij je af kan vragen
Als je beseft wat je dan ziet
geloof je je ogen niet
ze komt langzaam op je afgelopen
Jij staat nog steeds waar je al stond
en bent genageld aan de grond
Begint voorzichtig iets te hopen
Nu weet je niet meer wat te doen
dan geeft ze plotseling een zoen
om daarna van haar wijn te nippen
Het blijft een paar seconden stil
en net als jij iets zeggen wil
legt ze een vinger op jouw lippen
Ze pakt je hand en neemt je mee
naar buiten weg van dit cafe
Alleen met jou zal ze vertrekken
Maar dan een zoemer die je hoort
en plots word jouw geluk verstoort
door je uit jouw slaap te wekken.
Af en toe een gedicht/ lied moet ook kunnen toch...
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 23:02
|
|
08-11-2006 - te veel (originele post 3-5-06)
Ik heb geen flauw idee wat het nut tegenwoordig is van uitvinders. Alle uitvindingen zijn er tegenwoordig op gericht om het de mens zo makkelijk mogelijk te maken met zo min mogelijk inspanning. Ik denk niet dat dat een goeie ontwikkeling is. Je wordt er lui en minder creatief van. Ik ben ook benieuwd hoe je aan een land waar bijvoorbeeld een hongersnood heerst uitlegt dat hier grote bakken met geld worden besteed aan de ontwikkeling van bijvoorbeeld 'wateroplosbare tabletfolie'. Toen ik deze reclame voor het eerst op TV zag, heb ik eerst goed rondgekeken of er geen verborgen camera op mij gericht was. Ralph Inbar is dan wel dood, maar je weet maar nooit. Daarna toch maar eens ouderwets kwaad geworden. Wateroplosbare tabletfolie, denk daar eens even over na, laat het even indalen. Iemand heeft dus echt gedacht dat dat nodig was en er een team van mensen opgezet om dit uit te vinden. Er van al die mensen is er geen eentje geweest die hem even bij zijn kraag pakte, stevig door elkaar schudde en tegen hem heeft geschreeuwd of hij wel helemaal goed bij zijn hoofd was. Wat ik nog erger vind is dat hij/zij dat idee waarschijnlijk niet zomaar heeft gekregen. Er zijn blijkbaar mensen zijn die met hun volle verstand erover hebben geklaagd dat zij hun handen moeten wassen nadat ze een vaatwastablet in hun afwasmachine hebben gedaan. Kruimeltjes op je handen, je wenst het inderdaad je grootste vijand niet toe.
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 22:58
|
|
08-11-2006 - New York 3 (originele post op 3-5-06)
 Major League Baseball en ik was erbij. Als één van de ruim 45.000 getuigen. Midden tussen de bierdrinkende en zichzelf een cholesterolprobleem-etende Amerikanen. Massaal meezingend met het volkslied en met het God bless America, dat na de 6e inning klonk. Verder juichen ze alleen bij een goeie slagbal, of als het immense scorebord "Make some noise" laat verschijnen. Buiten het stadion zo'n 50 winkels die alleen maar merchandising van de Yankees verkopen, afgewisseld met hotdog-karretjes en andere fastfoodverkopers. Wat had ik dit nóóit willen missen. Ik heb mezelf stilletjes beloofd om elke keer als ik in New York kom een wedstrijdje van de Yankees mee te pikken. Eerder op de dag ben ik op bezoek geweest bij Miss Liberty, misschien vandaag iets meer dan anders omdat ze een strakblauwe lucht achter zich had neergehangen, maar wat was ze mooi. Ik hoor vanaf vandaag bij de hele grote groep mensen die erg vaak bij film of tv kunnen roepen: Daar heb ik ook gestaan! Miss Liberty heeft maar één zwak puntje, ze heeft geen gevoel voor uitzicht. Zelf kijkt ze dag en nacht naar de brug in de verte die Staten Island met het vaste land verbindt, maar als ze een kwartslagje naar links zou draaien, ziet ze het mooiste uitzicht wat je maar op Manhattan kan hebben. Misschien heeft ze zich wel omgedraaid nadat de Twin Towers zijn verdwenen. Waar die eerst stonden ligt nu Ground Zero, een bouwput van 100 bij 100 meter die me verbazingwekkend weinig deed. Misschien was het de Amerikaanse manier van eren waarbij iedereen die bij de ramp was omgekomen omgedoopt was tot hero. Misschien was het gewoon de ergernis over de mensen die fotoboekjes stonden te verkopen, waarin haarscherp staat afgebeeld hoe de vliegtuigen zich in de torens boren. Makkelijk geld verdienen over de ruggen van 3000 doden. 's Avonds horen we dat deze dag de eerste steen voor de nieuwe Freedom Tower gelegd is. New York is geen Amerika roepen de New Yorkers zelf, en misschien hebben ze daar wel gelijk in. Het is progressiever, toleranter en meer Europees gericht. Waar de Nederlandse manier van tolerantie er eigenlijk meer één is van 'ga je eigen gang maar, dan ga ik de mijne', lijken de New Yorkers niet andersdenkenden en afwijkende mensen niet alleen te accepteren, maar ook te respecteren. New Yorkers zijn ook helemaal niet de egoïstische chagerijnen zoals ze altijd omschreven staan. Mooi is dat..Verder is hier ook niemand dik, tenminste niet Amerikaans dik. Ook mooi. Ik wil langer van New York genieten. Een week? Een Maand? Geen idee.. Ik denk dat deze stad nooit kan vervelen. Of je verliefd kan worden op een stad? Ik denk het wel, en als het niet kan dan word ik wel verliefd op Miss Liberty.
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 10:08
|
|
08-11-2006 - New York 2 (originele post op 2-5-06)
 Is het raar dat je naar de plek wilt waar je held is doodgeschoten? Ik wist het niet, maar ben toch gegaan. Samen met 2 goeie vriendinnen, Sandra en Nathalie, deelde ik al langer de droom om New York City te bezoeken. Ieder om zijn eigen redenen, en Lennon was mijn grootste. Ik stond vandaag op Strawberry fields, aan de westkant van Central park. Het enige stukje aarde dat door maar liefst 121 landen is erkend als Garden of Peace. Het middelpunt vormt het beroemde monument voor John Lennon, de grote ronde mozaiekcirkel, waar slechts het simpele woordje 'Imagine' in geschreven staat. Wat in mij opkwam toen ik ernaar stond te kijken was: Inderdaad! Imagine! Want stel je voor dat hij niet was doodgeschoten, stel je voor dat Sandra niet plots tegen me had gezegd: "we gaan naar New York". Of stel je voor..... vul zelf maar in. Dan had ik hier nooit gestaan vandaag, dan was ik misschien zelfs nooit in New York terecht gekomen. Als je bij Strawberry fields het immense Central Park weer uitloopt, sta je meteen voor het Dakota Building, waar John Lennon vroeger heeft gewoond, en waar hij voor de ingang is neergeschoten door een geflipte idioot. Toen ik daar nog even stil stond te kijken dacht ik weer even terug aan de gedachte die ik in Nederland al had. Is het raar dat je naar de plek wilt waar je held is neergeschoten.. En is het niet nog veel vreemder dat je nu, 25 jaar later, door die moord hier staat en vijf minuten later intens gelukkig door Central park loopt? Nee, dat is niet vreemd.. Het leven laat zich namelijk niet plannen, of zoals Lennon zelf zei: Life is what happens to you while you're busy making other plans. 
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 10:00
|
|
08-11-2006 - New York 1 (originele post op 2-5-06)
 Vandaag was ik zelf de film, de TV-serie, de mooie foto. Vandaag was ik voor het eerst in New York. De droom die al jaren door mijn hoofd ging, is eindelijk werkelijkheid aan het worden. Ouderwetse vlinders als je vliegtuig er bijna is. Het heerlijke gevoel als je voor het eerst de in de mist verscholen skyline van Manhattan ziet door een klein vliegtuigraampje is niet te beschrijven. Net zoals het gevoel als je voor het eerst de gele taxi's in het echt ziet. En ook het gevoel als je de tunnel uitkomt waarna je midden in Manhattan staat. Het is het 'achtbaangevoel' zeg maar. Maar als je een uurtje daarna voor het eerst in je leven het buitenterras van het Empire State Building oploopt, voel je pas echt wat voor impact een stad als New York op je heeft.  Het zorgt ervoor dat je even stil wordt voordat je je meest gemeende Wow in je leven uitzucht. Daar ligt dan je droom in 3D, gezien vanaf de 86e verdieping. Geen idee of alles nou groot of juist klein lijkt. Ik weet alleen dat ik nog nooit op een plek ben geweest die zo bruist en leeft.
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 09:53
|
|
08-11-2006 - ontlogd (originele post op 1-5-06)
Hier is ie dan, m'n allereerste logje. Ik weet, ik heb er te lang mee gewacht. De halve wereld schijnt er al aan mee te doen en de andere helft heeft geen computer. Ik heb deze log opgestart om voor mezelf op een makkelijke manier mijn teksten te bewaren. Ik ben nogal slordig namelijk. Waar ik deze teksten voor nodig heb? Ik ben van plan om volgend jaar audities te doen voor de koningstheaterakademie. Dé opleiding als je iets in het cabaret wilt gaan doen. Hoewel het ontzettend moeilijk is om aangenomen te worden ( maximaal 12 mensen per jaar) ga ik dit toch zeker proberen. Ik hoop dat je een beetje van mijn gedachtenwereldje begrijpt en er in mee kunt gaan.
update: 8 november is mijn blog verplaatst naar blogeiland
Gepost door: bruske op 08-11-2006 om 09:46
|
|
|